Als je online een beetje actief bent of gewoon contact met mensen hebt, kan het je haast niet zijn ontgaan: de euforie rond het boek De kracht van Kwetsbaarheid van Brené Brown.

Dit boek gaat voor een groot deel over het overwinnen van schaamte. Heb je enig idee hoeveel invloed gevoelens van schaamte hebben op de dingen die je doet?

En vooral op de dingen die je niet doet.

Iedereen die schrijft en met zijn schrijfsels naar buiten treedt, krijgt er vroeger of later mee te maken. Met schaamte en angst.

IS DIT WEL GOED GENOEG, STA IK NIET VOOR GEK, IS HET WEL LEUK, VERTEL IK NIET TE VEEL OVER MEZELF?

Onzekerheid.

De angst om afgewezen te worden.

Om er niet bij te horen.

Om afgemaakt te worden.

STEL IK MEZELF NIET TE KWETSBAAR OP?

Brené Brown zegt in haar boek dat het uitspreken van waar je je voor schaamt, de schaamte al doet verdwijnen. Het proberen waard.

Ik weet niet hoe het voor jou werkt. Misschien heb je een duidelijk kader waarbinnen jij je vrij beweegt. Zelf heb ik nooit over die grenzen nagedacht en mijn ervaring is dat de grenzen vanzelf steeds een stukje oprekken.

Krijg je positieve reacties? Dan heb je de bevestiging die je nodig hebt en durf je de volgende keer wéér of zelfs meer.

Ik heb vooral veel reacties gekregen op mijn persoonlijke columns waarin ik openhartig schrijf over leven, liefde en blunderen. Als ik de reacties moet geloven, sta ik niet alleen en is het voor veel mensen een feest der herkenning als ik schrijf dat ik de poep van mijn hond opraap, hoe ik met een boterhamzakje in mijn onderbroek loop en dat ik op zoek ben naar een relatietherapeut.

ZWAKTES ZIJN HERKENBAAR, NIETS MENSELIJKS IS ONS VREEMD

Nu ik heb aangekondigd dat ik naast mijn columns ook zakelijke blogs ga schrijven, heb ik opnieuw met onzekerheid te maken.

Ik moet laten zien dat ik een expert ben. Practice what I preach.

Dat betekent dat ik weer door onzekerheid, angst en schaamte moet. Want: ben ik wel goed genoeg?

 

Sinds ik columns schrijf heb ik fans. Geen schare. Ze liggen niet voor de deur. Maar ze moedigen me aan, geven me zelfvertrouwen. Ze sturen berichtjes of laten een reactie achter op mijn blog

Leuker dan Sylvia Witteman

Ik pies in mijn broek van het lachen

Je moet een column in de LINDA.!

 

Dat laatste leek mij ook wel wat. Een eigen column in één van de weinige magazines waarvan de oplage blijft groeien. Het blad dat geen concessies doet en alleen werkt met de beste fotografen, beste drukker, beste tekstschrijvers.

Zeggen ze zelf.

Een klein stemmetje piepte nog zou je niet beginnen bij het reguliere Stadsblad? Maar ik had zo’n zeldzaam moment van zelfvertrouwen. Ik stelde me voor hoe ik bij hoge uitzondering de cover van de LINDA. zou sieren en Linda herself van haar troon stootte.

IK BESLOOT EEN VOET TUSSEN DE DEUR TE KRIJGEN BIJ LINDA.

Dat viel niet mee. Mijn mails werden niet beantwoord. Mijn telefoontjes kwamen niet verder dan de telefoniste. Omdat ik niet bij Mood for Magazines op de stoep wilde gaan liggen om de hoofdredactrice pootje te haken, moest ik een andere manier vinden om haar aandacht te trekken.

Haar Twittertimeline bood uitkomst en zo kwam ik van alles over haar te weten. Ik ontdekte haar zwakke plek in de vorm van tieneridool Adam Lambert.

IK STUURDE EEN TAART MET EEN FOTO VAN HAAR IDOOL EROP

Met een kaartje. Natuurlijk.

‘Margot, wat moet ik doen om jou te verleiden?’

God, wat was ik tevreden met mezelf.

De ochtend dat de taart werd bezorgd, draaide ik zenuwachtig op mijn stoel. Wat heb ik gedáán? Ze krijgt vast dagelijks van dit soort ‘originele’ aanzoeken.

ZE LACHT ME UIT, IK STA VOOR LUL

Mensen zijn voorspelbaar: daar was ‘ie: de tweet waarin ze een foto van mijn taart showde.

 

Margot-Jamniseks-idool

 

Ik maakte een sprongetje maar landde snel met beide benen op de grond toen ik de reacties las.

 

Ja! Ja!

Ik kon Margot wel door Tweetdeck heen trekken. Ja, ik wil gewoon graag dat jij mijn werk ziet zodat ik een opdracht krijg.

En waardering.

Bewondering.

Luister naar de wijze woorden van die @Lammert!

 

Tweet5

 

‘Not used to woman who come on so strong.’ Is dat positief of negatief? En wie leest dit eigenlijk allemaal?

 

Tweet6

 

#stalkster?

Moi?

Vol ongeloof keek ik naar mijn scherm. Schaamte maakte zich van mij meester.

HET WAS ME GELUKT, IK HAD DE AANDACHT. EN HOE

Ik troostte mezelf dat tweets alleen op de dag zelf worden gelezen en daarna in de vergetelheid raken. (Tenzij iemand ze weer opduikelt voor een blog). Nu moest ik even doorpakken. De volgende dag stuurde ik een mail met mijn beste verhaal en binnen een week had ik een mailtje terug.

DAAR WAS ‘IE DAN: MIJN AFWIJZING

Lotty,

Ik heb ze gelezen. Ze zijn niet slecht, echt niet. Het kan allemaal wat strakker en scherper waardoor er meer vaart inkomt.

Een paar kleine opmerkingen.

‘……………’

Tot slot is het zo dat in LINDA. alleen columns staan van Bekende Nederlanders, behalve die van Amber*. Maar die heeft andere kwaliteiten 🙂 Het spijt me dus. Blijf lekker schrijven, wees nog iets kritischer op elke zin die je schrijft. Hoe strakker geformuleerd, hoe beter.

Beste groet,

 

Eigenlijk deed de afwijzing helemaal geen pijn.

Want ik kan er iets mee. Les nemen bijvoorbeeld bij iemand die nóg beter is dan ik. En me echt verdiepen in mijn doelgroep. Precies zoals ik mijn klanten altijd adviseer.

 

Laat jij je weerhouden door je angst voor kwetsbaarheid en schaamte of durf je risico’s te nemen zonder garantie voor succes?

Opbouwende kritiek, feedback, begeleiding en reacties helpen je om te groeien. De schaamte voorbij.

Dat gun ik jou ook. Daarom help ik je graag om in woorden te vatten wat jij wilt laten zien, wat je kunt en wie je écht bent.

 

*De waargebeurde belevenissen van een high-class escortdame die ook nog kan schrijven.